
“Son görülme” bir insanın hayatta olduğunu kanıtlamaz. 23:17'nin bütün tasarımı bu tek cümlenin etrafında kuruldu.
Bugün birinin nerede, ne zaman olduğunu çoğu zaman bir ekrandan öğreniyoruz: bir paylaşım saati, bir yorum, bir video. 23:17 — SON GÖRÜLME bu izlerin ne kadar kolay yanlış okunabildiğini konu alıyor.
Oyuncunun bulduğu gerçek, senaristin son anda uydurduğu bir sır olamaz.
Bu, oyunun ilk tasarım ilkesi. Her büyük açıklamanın, daha önceki bölümlerde görülebilen en az iki bağımsız işareti var. Oyuncu geriye baktığında “bunu görebilirdim” diyebilmeli.
Bu yüzden ilk iş olarak bütün oyunu değil, birinci bölümün oynanabilir bir dikey dilimini yaptık: gezinme, bakma, delil toplama, sosyal araştırma, çıkarım, konuşma ve kayıt. Döngü oturduktan sonra diğer bölümlere geçtik.